Einar Ragnar Sumarliðason – minning

Í sjötugsafmæli Einars þann 28. febrúar 2020.

Að sitja hér að morgni útfarardags Einars Sumarliðasonar og reyna að festa hugsanir mínar á blað er nánast ómögulegt. Þau eru nefnilega svo mörg árin þar sem spor okkar Einars lágu saman og Breiðablik var miðpunkturinn okkar.

Ég man fyrst eftir Einari í sumarhúsinu sem komið hafði verið niður við gervigrasvöllinn og þjónaði sem félagsheimili okkar Blika áður en Smárinn kom til. Ég held ég hafi aldrei komið þangað án þess að Einar hafi verið þar fyrir. Oftar en ekki í félagsskap Atla Þórssonar, Konráðs Kristinssonar og Jóns Inga Ragnarssonar. Nú hafa þeir félagar allir safnast til feðra sinna og efast ég ekki um að þeir sem áður voru gengnir hafi tekið vel á móti Einari – sennilegast er það þó að Atli hafi skammað hann fyrir það að koma alltof snemma. Svo hafa þeir fallist í faðma.

Þeir Einar, Atli og Konni gamli sáu nánast hvern einasta leik Breiðabliks í öllum flokkum karla og kvenna. En þegar meistaraflokkarnir léku á Kópavogsvelli voru þeir svo forsjálir að velja sér stað gengt gömlu stúkunni og fylgdust með í skjóli við gamla færanlega skólastofu sem hafði verið komið þar fyrir. Þarna stóðu þeir á besta stað félagarnir nánast nákvæmlega þar sem miðjan á nýju stúkunni eru í dag. Þarna var besti staðurinn – þarna fengu þeir að láta skoðanir sínar á leiknum í ljós án afskipta annarra vallargesta.

Einar og Atli Þórsson í fimmtugsafmæli mínu 3. desember 2013.

Einar Ragnar Sumarliðason var öðlingur. Hann leiðbeindi ungum íþróttaiðkendum um góða siði, sagði þeim hvernig ganga átti um íþróttahúsið Smárann og var þolinmóður gagnvart þeim sem ekki náðu leiðbeiningunum í fyrsta sinn, annað eða jafnvel þriðja. Ég held hann hafi unnið þá, sem ekki fylgdu reglum, á sitt band með því að verða vinur þeirra. Talaði við þá sem jafningja og sýndi þeim raunverulegan áhuga. Þannig vann hann alla.

Við Elín vorum svo lánsamar að eiga þess kost að fagna með Einari sjötugsafmæli hans, sem ég hélt reyndar að væri sextugs afmæli, þann 28. febrúar 2020. Þar var Einar í essinu sínu. Umvafinn stórfjölskyldunni og allir voru velkomnir í afmælið. Aldursbilið var sennilega ríflega 70 ár milli þess yngsta og þess elsta í boðinu. Þarna er Einari rétt lýst, það má og á enginn að vera útundan. Allir eru jafnir fyrir Guði, mönnum og Einari.

Að leiðarlokum viljum við systur, Ingó, Sigrún, Binna og Bubba ásamt mökum okkar færa fjölskyldu Einars, Ásdísi, Gísla, Rögnu, Möggu og Eyrúnu innilegar samúðarkveðjur. Einars verður sárt saknað en minning hans lifir

Elsku Einar – þakka þér fyrir allt og allt mikli mannvinur.

Geggjaðar villibráðasósur

Villibráðarsósa„mömmusósa“

  • 4 dl gott villibráðarsoð
  • 1-2 dl rjómi
  • 1 tsk gráðostur
  • 1-2 msk rifsberjahlaup
  • salt og nýmalaður pipar
  • sósujafnari

Setjið allt saman í pott, hleypið suðunni upp og þykkið með sósujafnara. Smakkið til með salti og pipar. Hentar vel með villibráð.

Villisveppasósa

  • 250 g ferskir blandaðir villisveppir eða 30 g þurrkaðir villisveppir
  • 170 g Flúðasveppir, skornir í báta
  • 3 msk olía
  • 2 dl portvín
  • 1 dl brandí eða koníak
  • 1 msk nautakraftur
  • salt og nýmalaður pipar
  • 3-4 dl rjómi
  • sósujafnari

Leggið þurrkaða sveppi í bleyti í volgt vatn í 20 mínútur, ef þið notið þá, og sigtið vatnið síðan frá. Látið alla sveppina krauma í olíu í potti í eina mínútu. Bætið þá portvíni, brandíi og nautakrafti saman við og kryddið með salti og pipar. Sjóðið niður um ¾. Hellið rjóma út í og þykkið með sósujafnara. Þessi sósa hentar vel með öllu.

SÓSURÁÐ ÚLFARS FINNBJÖRNSSONAR

  1. Þegar eggjasósur eins og hollandaisesósa og béarnaisesósa skilja sig má ná þeim saman á eftirfarandi máta.
    a) Þeyta eina eggjarauðu í skál yfir volgu vatnsbaði og hella svo sósunni sem er skilin varlega í mjórri bunu saman við eggjarauðuna og þeyta vel á meðan.
    b) Setja 2-3 msk af súpu í skál og hella svo sósunni sem er skilin í mjórri bunu varlega í súpuna og þeyta vel á meðan.
  2. Ef sósan verður of sölt er lítið annað hægt að gera en að bæta í hana soði eða rjóma og þykkja hana síðan aftur. Saltið alltaf súpur og sósur í lokin. Soð verður saltara eftir því sem það er soðið meira niður. Passið ykkur á tilbúnum kjötkrafti, hann er oft mjög saltur.
  3. Ef uppstúfið brennur er fljótlegra og betra að laga nýtt en að reyna að laga það brennda.
  4. Ef sósan verður of þykk má þynna hana með soði eða rjóma. Ef sósan er of þunn er hún bara þykkt aðeins meira með t.d. sósujafnara.
  5. Það er algjört bann að laga sósuna ef maður er í fýlu, vondu skapi eða illa fyrirkallaður. Það finnst á sósunni. Maður verður að hafa góðan tíma og brosa allan tímann. Þá brosir sósan á móti og verður ægilega góð.

Minningarorð um Jóhannes Bergsveinsson 1932-2021

Svefneyjar út þig seiddu.
Sólin af himni var,
og dillandi stjörnur og dularfull tungl
dönsuðu uppi þar.


Sjónhending fram á sundið
svanhvítur bátur rann
með útskorið stýri og ísaumað segl
og ástfanginn draumamann.


Svefneyja til þú sigldir.
Sjórinn var spegilgler
en dillandi stjörnur og dularfullt tungl
dönsuðu fyrir þér.


Eilífðarbáran undan
eyjunum byrgði sig,
en fallega stúlkan þín fagnandi beið
í fjörunni og kyssti þig.

(Kristinn Pétursson)

Ekkert var eins merkilegt og Breiðafjarðareyjar. Þar var þögnin dýpst, kyrrðin mest og þar ríkti fegurðin ein. Vestureyjarnar og Hvallátur voru auðvitað í mestu uppáhaldi hjá Jóhannesi Bergsveinssyni, tengdaföður mínum, sem við kveðjum í dag.

Jóa kynntist ég þegar leiðir okkar Ellu, dóttur hans, lágu saman í október 2015. Þótt ég væri sannarlega enginn unglingur þegar ég hitti hann í fyrsta sinn þá var dálítill fiðringur í sálartetrinu þegar stundin kom. Ég rétti fram hægri höndina, en hann þá vinstri og mér fannst mér hafa mistekist því Ella var búin að segja mér frá slysinu sem lamaði hægri handlegg hans. En kankvíst brosið og glettnin í augunum sem gægðust upp yfir gleraugun sögðu mér að þetta væri ekki í fyrsta sinn sem þetta gerðist. Hann tók mér opnum örmum og við urðum vinir frá fyrstu stundu.

Jói var mikill og góður sögumaður og síðustu ár skrifaði hann margar smásögur og frásagnir frá æskuárum sínum. Í sögu sinni „Hænsnakofinn“, segir hann frá því hvernig á því stóð að eyjaklasinn Hvallátur varð honum svo hugleikinn. Þegar breskur her gekk á land í Reykjavík í maí 1940 þótti heimili fjölskyldu hans við Ránargötu ekki öruggt skjól fyrir fjörmikinn gutta á áttunda ári. Húsið stóð hættulega nærri höfninni ef til þess kæmi að Þjóðverjar myndu senda hingað sprengjuflugvélar. Jói var því sendur í sveit vestur í Hvallátur ásamt Önnu föðursystur sinni en móðir hans og systkini voru send austur að Ásólfsstöðum. Í Látrum varð hann eitt með náttúrunni, sjónum, túnunum og dýrunum. Þangað leitaði hugurinn stöðugt og minningarnar þaðan urðu hans hugarfró þegar þrekið og þrótturinn til líkamlegra verka dofnaði síðustu árin.

Eftir andlát Auðar konu hans árið 2013 bjó Jóhannes einn í íbúð þeirra við Bárugötu. Maðurinn sem kunni varla að sjóða vatn að sögn barna sinna lagði sig fram um að læra eldamennsku, keypti kokkabækur og öll möguleg eldhúsáhöld sem gætu létt honum lífið. Árangurinn af eldamennskunni fer kannski ekki í sögubækurnar en viljinn var sannarlega til staðar.

Jóhannes talaði um það að hann vildi helst kveðja þessa jarðvist að heimili sínu en örlögin höguðu því þó þannig að hann var fluttur á Landspítalann í Fossvogi tveimur dögum fyrir andlátið. Þar kvaddi hann, saddur lífdaga og í sátt við Guð og menn, að morgni 22. júní sl.

Að leiðarlokum þakka ég Jóhannesi fyrir samfylgdina, börnum hans og fjölskyldu allri votta ég samúð. Blessuð sé minning Jóhannesar Bergsveinssonar.

30. júní 2021

Tarte au citron

Botn

  • 250 gr. hveiti
  • 170 gr. smjör
  • 60-70 gr. flórsykur
  • 2 tsk. vanillusykur
  • 1 lítið egg
  • salt á hnífsoddi

Sítrónukrem

  • Innan úr 2 sítrónum – bara ávöxturinn ekki þetta hvíta
  • Rifinn börkur af 2 sítrónum – ekki hvíti beiski hlutinn
  • 100 gr. sykur
  • 2 egg
  • 2 eggjarauður
  • 2 dl. rjómi

Ítalskur marengs

  • 125 gr. eggjahvítur (ca 4 stk)
  • 200 gr. sykur
  • 1 dl. vatn

Hnoðaðu hveiti, flórsykur, vanillusykur og salt saman með sleif. Bættu egginu saman og við og hrærðu vel, ekki hnoða deigið. Settu svo deigið í ísskáp í ca klstund. Þá rúllar þú deigið út í eitt stórt form eða nokkur minni og bakar blint – þ.e. þá leggur þú bökunarpappír ofan á deigið í forminu og fyllir síðan formið t.d. með þurrkuðum baunum. Þannig kemur þú í veg fyrir að deigið hefi sig við baksturinn. Bakaðu botninn í 220 gráðu heitum ofni í ca 15 mínútur. Þá tekur þú formið út, fjarlægir baunirnar og pappírinn og bakar í 5 mínútur til viðbótar.

Þegar þú gerir sítrónukremið hrærir þú innvolsinu (safi og kjöt) saman í skál með sykri, eggjum og eggjarauðum og bætir rjómanum í. Helltu kreminu í tertubotninn og bakaðu við 150 gráður í ca 30 mínútur eða þar til kremið hefur þést. Kældu þá tertuna.

Ítalskan marengs gerir þú þannig að þú sýður saman sykurinn og vatnið, þar til sírópið er orðið örlítið þykkfljótandi. Á meðan þeytir þú eggjahvíturnar þar til þær verða stífa og hellir svo sírópinu (þegar það hefur kólnað nokkuð) mjög hægt saman við. Marengsinn þarf að þeyta í a.m.k. 12-15 mínútur.

Settu þá marengsinn í sprautupoka og skreyttu tertuna. Þá má setja hana inn í ofn og grilla marengsinn eða brenna hann með brennara.

Súkkulaðimús marengskaka

Höfundur: Bjarni Viðar Sigurðsson keramiker.
Undirbúningur 1 klst – Framleiðsla 45 mínútur – Fyrir 10 – 12 manns

  • 6 egg  skipt í eggjahvítur og eggjarauður
  • 350 g sykur
  • 2,5 msk kakó
  • 200 g dökkt súkkulaði, brætt
  • 1 msk instant kaffi
  • 6 dl rjómi, þeyttur

Stillið ofninn á 150 gráður. Setjið bökunarpappír á fjórar bökunarplötur og teiknið 22 cm hringi á 3 plötur og geymið fjórðu plötuna fyrir fingurmarengsinn.

Setjið eggjahvíturnar í hreina þurra skál og látið standa í nokkrar mínutur eða þar til þær ná stofuhita. Þeytið þar til eggjahvíturnar eru létt þeyttar. Setjið þá sykurinn í eggjahvíturnar, skeið fyrir skeið. Þegar sykurinn er allur kominn í, þeytið í 5-10 mínútur, eða þar til blandan er þykk og glansandi og allur sykurinn er leystur upp. Setjið loks kakóið í blönduna og blandið varlega með sleif.

Marengsblönduna þarf að deila í fjóra hluta, setja á plöturnar þrjár og fjórða hlutann í poka til að sprauta fingurna út. Búið til 3 marengsbotna og síðan sprauta fjórðu blönduna í fingurlanga marengsstangir. Mega vera stuttir og fleiri. Bakið botnana í 45 mínútur, eða þar til marengsinn er ljós og stökkur. Fingurmarengsinn þarf þó minni bakstur, svo gott er að baka þá sér ef hægt er. Þegar bakstri er lokið er slökkt á ofninum og marengsinn látinn kólna í ofninum.

Bræðið súkkulaðið. Leysið upp instant kaffi í 1 matskeið af vatni.  Þeytið eggjarauður og kaffi saman þar til að það er vel blandað saman og glansandi. Bætið súkkulaðinu við og blandið áfram, þó ekki lengi, eða þar til þetta hefur blandast ágætlega. 

Þeytið rjóma.  Setjið 1/3 af þeyttum rjómanum í súkkulaðiblönduna og blandið vel með sleif. Setjið síðan alla blönduna í restina af rjómanum og blandið vel með sleif. Setjið blönduna í kæli þar til blandan er köld og þykk.

Kakan er sett saman á eftirfarandi hátt:

Setjið marengsbotn á kökudisk. Setjið súkkulaðimús ofan á hann.  Setjið næsta marengsbotn ofan á og aftur súkkulaðimús ofan á.  Þriðji botninn fer ofan á og þá fer restin af súkkulaðimúsinni ofan á og á allar hliðar á kökkunni. Setjið þá fingurmarengsinn einn af hverjum á hliðina á kökunni og fyllið þannig kantinn á kökunni.  Ofan á fer einnig fingurmarengs til skreytingar.  Þegar allur marengs er kominn á þá er sigtað kakó yfir kökuna. 

Nú er kakan tilbúin og þarf að fara í kæli svo hún nái að þétta sig. Þessi kaka er líka frábær sem desert og alltaf betri daginn eftir og þarnæsta dag líka. Algjör súkkulaðibomba.

20 ár frá afreki Völu Flosadóttur

Mér finnst tæpt að trúa því að það séu 20 ár liðin frá því að ég sat á kjaftfullum Ólympíuleikvanginum í Sydney á ljúfum vordegi, 25. september árið 2000. Ástralir voru nærri gengnir af göflunum þegar Cathy Freeman vann 400 metra hlaupið í græna geimveru búningnum sínum.

Þetta ár lögðum við Brynja Guðjónsdóttir heimsálfur undir fót og dvöldum í Ástralíu í tæpar 5 vikur. Gjörsamlega geggjaður tími. En við vorum aldeilis ekki einar á Ólympíuleikvangingum þennan vordag því metfjöldi áhorfenda var á vellinum, 112.524 – og trúið mér. Maður fann alveg fyrir því.

Magnað kvöld

Vala og Cathy voru heldur ekki einar. Þarna sáum við líka Michael Johnson hlaupa til sigurs í 400 metra hlaupi, Haile Gebrselassie vann 10.000 metra hlaupið, Jonathan Edwards sigraði þrístökkið, María Mutola var nokkrum skrefum á undan Stephanie Graf og Kelly Holmes í mark í 800 metra hlaupi og Guðrún okkar Arnardóttir hljóp sig inní úrslitin í 400 metra grindahlaupi þetta magnaða kvöld.

Við Brynja sátum við annan endann á ólympíuleikvanginum beint fyrir neðan okkur var stangastökksgryfjan. Stökkin hennar Völu voru frábærlega vel útfærð og þegar leið á keppnina urðum við Brynja, og fleiri Íslendingar sem þarna voru staddir, æ háværari og uppvöðslusamari meðal áhorfenda. Ég hafði keypt mér videó vél í Singapoor á leið okkar til Ástralíu og hún var óspart notuð þetta kvöld. Upptökur af síðasta stökki Völu sýna að æsingurinn hjá mér var full mikill en stemmingin kemst vel til skila. Sjáðu bara!

Dollý hefur talað


Frá árinu 2006 hefur Dulfríður Jósefína Hansdóttir spáð fyrir íslenskri þjóð, menningu og samfélagi. Hún segir sjálf að hún sé besta spákona á Íslandi og hafi óþolandi mikið af gáfum í heilabúi sínu. Það þurfi hún að virkja með öllum mögulegum og ómögulegum ráðum og um hver áramót þurfi hún að siða Íslendinga til vegna komandi árs. Dollý hefur m.a. sagt að sumir geti hreinlega sleppt árinu því hún sé strax búin að kjafta því sem er þess virði að vita að muni gerast á næsta ári.

Skráðu hjá þér dagsetninguna 28. maí – þá mun verða stórfenglegur viðburður sem heimsbyggðin mun taka eftir. Líklega mun Karl bretaprins loksins taka við sem konungur eftir að foreldrar hans munu skilja við þetta jarðlíf með skömmu millibili. Elísabet mun sakna Filipusar svo mikið þegar hann kveður að hún mun ekki á heilli sér taka. Hún hafði þó vonað að hún myndi lifa son sinn en henni verður ekki kápan úr því klæðinu. En Karl mun ekki ríkja lengi, hann fer á fund feðra sinna í október og þá tekur Vilhjálmur við og hann mun ríkja langt fram að næstu öld … ekki alveg inn í 22. öldina en langleiðina.

Dollý spáir fyrir árinu 2020

Lestu meira um árið 2020.

Einu sinni VAR

Það er varla annað hægt en að byrja á því að byrja forláts á því að stinga niður penna eftir að hafa haft mig hæga í allmörg ár. En það lifir lengi í gömlum glæðum og nú þegar Heimsmeistaramóti kvenna í knattspyrnu er ný lokið er ekki annað hægt en ydda blýantinn og pára þættinum bréf.

Fyrir rúmum átta árum skrifaði ég grein hér á fótbolta.net sem bar fyrirsögnina Mikilvægustu þátttakendur leiksins. Þar gerði ég knattspyrnudómara að umtalsefni og þótti miður að það væri aldrei neinn sem héldi með þeim. Fyrir átta árum skrifaði ég: „Dómarar eru einn mikilvægasti þáttur þess að gera knattspyrnuna að þeirri vinsælu íþrótt sem hún er.“ Það er enda rétt að það væri enginn fótboltaleikur ef ekki væri dómari til að tryggja að allir fari eftir reglum leiksins. En dómarar, líkt og aðrir mannlegir menn eiga það á hættu að gera mistök. Það kom því ekki á óvart að FIFA ákvað að taka upp svokallaða marklínutækni til að meta hvort knötturinn væri innan eða utan marklínu. Svo fóru að koma kröfur um allskonar aðrar tæknibrellur sem áttu að létta dómurunum lífið, meðal annars hin svokallaða VAR (Video Assistance Referee) tækni. Á vef FIFA kemur fram að VAR tækninni er fyrst og síðast ætlað að ákvarða:

  • hvort mark hafi verið skorað
  • hvort dæma skuli vítaspyrnu
  • hvort vísa skuli leikmanni af velli
  • hvort réttur leikmaður hafi fengið refsingu

Eftir að hafa horft á allmarga leiki á HM kvenna þá verð ég að segja að ég er hugsi yfir þessari tækni allri og það jafnvel þó ég hafi fengið það staðfest sem ég sagði fyrir átta árum að hlutverk dómara sé að hvorki sjást né heyrast. Er samt ekki fulllangt gengið að loka þá inni í búri, í dómara búningi. Ég held það!

Það fer alltof mikill tími í VAR, nánast undantekningalaust var uppbótartíminn í riðlakeppninni 7 mínútur í hvorum hálfleik. Leiktíminn lengdist úr því að vera 90 mínútur í 104. Takturinn var með þessu tekinn úr leiknum, ábyrgð dómarans á vellinum minnkuð og þrjár huldukonur sáu um dómgæslu. Hvað verður langt þangað til að hljóðnemi verður settur á alla leikmenn svo dómarinn geti dæmt um það hvort einhver leikmaðurinn kallar annan niðrandi nafni eða hefur í frammi kynþáttafordóma? Er það ekki örugglega næst?

Það er óhætt að segja að ég er ekki hrifin af þessum breytingum, hreint ekki. En tæknin hefur án efa létt líf og starf dómarnana, núna þarf bara að koma böndum á tæknina. Hvað segir þú t.d. um að þjálfarar, sem þess vegna geta haft aðstoðarmenn klædda liðsbúningum í stúdíói, hafi 2 möguleika á VAR dómgæslu í leiknum? Er það ekki bara nóg? Leyfum dómurunum áfram að hafa áhrif á leikinn og gera okkur brjáluð öðru hvoru.  Án þeirra væri leikurinn ekki næstum því eins skemmtilegur.

Pistillinn birtist á vefnum fotbolti.net eftir HM kvenna 2019

Dómarinn Stefán Karl

Ég hef aldrei verið neinn sérstakur aðdáandi annarra knattspyrnuliða en Breiðabliks. Jú Arsenal hefur stundum staðið hjarta mínu nær, þó það félag nálgist ekki þá ástríðu sem ég hef fyrir Blikunum. En maður verður víst að halda með einhverju liðið í Englandi og þar valdi ég Arsenal. Þeir byrja a.m.k. hvert tímabil á toppnum.

Hér heima lagði ég þó um stund land undir fót og hélt á Hvaleyrarholtið og síðar Áslandið til að horfa á annað félag í rauðum búningum, Hauka. Sá ágæti klúbbur, sem af örlítið hrokafullum nágrönnum sínum hefur verið kallaður litli bróðir eða systir, hefur að mínu viti alið af sér tvo sérstaklega minnisstæða einstaklinga. Annar er Sara Björk Gunnarsdóttir, besta knattspyrnukona Íslands og jafnvel víðar, og hinn er Stefán Karl Stefánsson leikari.

„Nei nú er Ingó búin að missa það, Haukar „ala af sér Stefán Karl“ núna er hún alveg búin á því“, það hugsar þetta sjálfsagt einhver, en mér er fúlasta alvara. Því þegar ég lagði land undir fót og gerði mér sérstakar ferðir til að horfa á Haukana þá var Sara Björk ennþá í vagni eða sparkandi bolta í leikskólanum, en þar var hins vegar einn al skemmtilegasti knattspyrnudómari landsins, Stefán Karl. Það var óborganlegt og svo gjörsamlega ógleymanlegt að horfa á hann, hvort sem hann var inni á vellinum sem dómari eða á línunni. Hann stjórnaði leiknum alltaf eins og lögregluþjónn. Allar hreyfingar voru ýktar eins og mögulegt var, flagginu var aldrei lyft beint upp. Það mátti stundum halda að Stefán væri að skrifa rangstaða með flagginu. Oftar en ekki fylgdi líka með hátt og snjallt frá drengnum, „Raaaangstaaaaðaaaa“ um leið og hann lyfti flagginu. Menn mótmæltu ekki dómum hans enda var mótmælum svarað fullum hálsi með rökum, þannig að menn lágu í hláturskasti á eftir. Það var ekki hægt að rífast við dómarann Stefán Karl.

Mér, sem bar þá von í brjósti að verða afbragðs dómari, fannst þessi drengur vera óttalegt fífl. En mér fannst skemmtilegt að fylgjast með honum og gott ef ég reyndi ekki nokkrum sinnum að herma eftir honum, með afskaplega slæmum árangri.

Stefán Karl átti síðar eftir að verða þjóðargersemi. Hans verður minnst sem afbragðs leikara um mörg komandi ár. Hjá mér hefur þó leikarinn Stefán Karl aldrei náð að yfirskyggja dómarann. Þannig mun ég minnast hans – og brosa.

Skrifum okkar eigin sögu

Í morgun rak ég augun í bók nokkra sem gefin var út árið 2012 og nefnist Íþróttabókin. ÍSÍ – Saga og samfélag í 100 ár en bókin var gefin út í tilefni af 100 ára afmæli ÍSÍ árið 2012. Þetta er gríðarlega efnismikil bók, 520 síður sem eru fylltar af texta og myndum af 100 ára ferli.

Nú er það svo að ég hef frá áttunda áratugnum haft áhuga á og skipt mér talsvert af knattspyrnu kvenna. Mestmegnis hef ég starfað fyrir félagið mitt Breiðablik en einnig kom ég að stofnun ÍK árið 1976, setið í kvennanefnd KSÍ (fyrst árið 1986) og í stjórn KSÍ í átta ár frá 2002-2010. Einnig hef ég frá árinu 1985 skrifað talsvert um íþróttir kvenna í Þjóðviljann, DV og Morgunblaðið og einhverja aðra fjölmiðla. Ég tel mig því vera nokkuð vel að mér í sögu knattspyrnu kvenna.

Þegar ég sá bókina vakti hún eðlilega áhuga minn og ég blaðaði í gegnum hana. Í sjálfhverfu minni leitaði ég þó fyrst að mínu eigin nafni og fann mynd af mér og frásögn sem ég skrifaði á bloggið mitt af upplifun minni þegar strákarnir okkar unnu til silfurverðlauna á Ólympíuleikunum í Bejing árið 2008. Það var mögnuð stund og öllum ógleymanleg.

En svo hætti ég nú að dást að sjálfri mér og fór að leita að alvöru íþróttahetjum knattspyrnunnar s.s. Rósu Áslaugu Valdimarsdóttur, fyrsta fyrirliða kvennalandsliðsins í knattspyrnu, Ástu B. Gunnlaugsdóttur, Ástu Maríu Reynisdóttur, Bryndísi Einarsdóttur, Edda Garðarsdóttir, Guðrúnu Sæmundsdóttur, Guðríði Guðjónsdóttur, Margréti Rannveigu Ólafsdóttur, Rakel Ögmundsdóttir, Erlu Hendriksdóttur, Helenu Ólafsdóttur og Vöndu Sigurgeirsdóttur, en tvær hinar síðastnefndu þjálfuðu A-landslið kvenna fyrir árið 2012. Landsliðsþjálfararnir Logi Ólafsson og Jörundur Áki Sveinsson, sem báðir tóku tvisvar við þjálfun kvennalandsliðsins er heldur að engu getið.

Meira að segja Katrínar Jónsdóttur er aðeins getið þegar rætt var um laun leikmanna og afkomumöguleika þeirra. Hvergi er þess getið að hún hafi verið fyrsti leikmaðurinn til að ná 100 landsleikjum. Ég man það ekki í fljótu bragði hvenær hún rauf 100 leikja múrinn en hún lauk ferli sínum árið 2013 og hafði þá leikið 133 landsleiki svo það hefur líkast til verið árið 2009-2011 eða innan þess tímaramma sem bókin fjallar um.

Þó ég hafi glaðst í hjarta mínu þegar ég sá nafn mitt í bókinni þá lokaði ég henni með döprum huga vegna þeirra fjölda íþróttakvenna sem í engu er getið þrátt fyrir þeirra miklu afrek í íþróttasögunni.

Einn þjálfari kvennalandsliðsins í knattspyrnu sagði einhvern tímann að menn þyrftu að „skrifa sína eigin sögu“. Það hefur greinilega tekist.

Umrædd tilvitnun í Íþróttabókinni.