Ja hérna hér – sextíu ár Magga. Hvert hafa þessi ár farið eiginlega? Mér finnst eins og gerst hafi í gær þegar löggan pikkaði okkur upp niðri í Gryfjum og lét okkur labba heim með mótorhjólið mitt. Þvílík smámunasemi að leyfa mér ekki að reiða þig heim aftur á hjólinu, við tvímenntum jú niður eftir! Mótorhjólaprófið mitt var rétt handan við hornið, hefði fengið það eftir tvær vikur, en nei … Kópavogslöggan þurfti að eyðileggja allt fyrir manni.
Við Magga höfum að mér finnst þekkst allt hennar líf (hún er jú örlítið yngri en ég). Magga ólst upp á Álfhólsvegi 98, hjá henni Stínu á Horninu og Sigga, og ég örfáum húsum neðar í Hinnabúð á Álfhólsvegi 80. Þrátt fyrir tveggja ára aldursmun náðum við fljótlega vel saman, áttum svipuð áhugamál og vorum dálitlar strákastelpur í okkur. Ævintýragjarnar og uppátækjasamar eins og sagan hér að framan sýnir.
Unglingsárin voru þó aðeins ólík hjá okkur. Henni þótti gaman að fá sér smá í glas, á meðan ég ákvað að sleppa því fram undir þrítugt en þá skiptum við líka um hlutverk. Skál Magga mín.
Ég á ótal sögur um hana Möggu. Þingvellir um Verslunarmanna-helgi er minnisstæð, rétt eins og ferðin okkar góða austur á Egilsstaði þar sem við fórum með Hinna litla frænda minn að reyna að fanga hesta sem Magga vildi endilega ríða.
Talandi um það. Síðar á ævinni ákvað Magga mín að það væri snjallt að henda sér í hestana. Við sem þekkjum hana vel vitum að það var kannski ekki það allra snjallasta sem okkar kona gat gert við líf sitt. Henni og hestinum hennar samdi ekki alltaf vel. Þegar ég heimsótti hana á spítalann eftir að hesturinn hennar fældist og hún slasaðist illa urðu til þessar vísur
Þú elsku vina ljósið blíða
blessuð séu sporin þín.
Þú veist að þú átt ekki að ríða
nema hafa klæðin fín.
Því sumt er ekki ætlað konum
þær engan þurf’að bera kross.
Vænting þín fór fram úr vonum
varasamt var þetta hross.
Við Magga vorum meðal stofnfélaga í ÍK, Íþróttafélagi Kópavogs, árið 1976. Ekki beint aldraðar eða hávaxnar en áttum mikið kapp og vilja til að spila fótbolta. Þrátt fyrir það varð ekkert úr því að stelpur fengu að spila með strákunum í ÍK, nema á æfingum og þá helst í marki, þannig að leiðin okkar beggja lá í Breiðablik. Og maður minn – þar urðu ævintýrin til. Magga sló í gegn og ég lærði að til að komast áfram í fótboltahreyfingunni þurfti ég að vera utan vallar og rífa smá kjaft!
Þær eru ótalmargar sögurnar af Möggu úr Breiðabliki. Sú allra frægasta er af ferð Blikastelpna til Kaupmannahafnar þar sem Magga bjargaði okkar allra bestu Ástu B frá drukknun undan strönd Danaveldis. Blikastelpur höfðu hitt myndarlega drengi á spíttbát en þeir máttu ekki skila þeim alla leið að ströndu þannig að þeim var hleypt út við línu sem skildi að báta og syndandi fólk. Þegar stelpurnar syntu til þeirra var fjara en þegar þeim var skilað aftur var komið flóð og því heldur lengra í land en á leið út. Ásta var betri í fótbolta en sundi og þegar leið á leiðina í land segist hún vera farin að súpa sjó og vera að drukkna. Þá snýr ofurhetjan Magga sér við og rifjar upp björgunarsundsaðferðina sem hún lærði í gömlu sundlauginni í Kópavoginum. Þær stöllur snúa sér báðar á bakið, Magga tekur þéttingsfast undir hökuna á Ástu, kippir henni að sér og fær hana í fangið – og viti menn þá rekur hún rassinn í sandinn! Þær stóðu upp og gengu í land.
Eitt af því besta sem við Magga höfum gert saman er að stofna hljómsveit. Magga hefur ótrúlegan sannfæringarkraft og ekkert er henni ómögulegt. Þó ég hafi bara kunnað fjögur grip á gítar þá var ég ágæt í dönsku og það dugði Möggu. Hljómsveitin Pigerne varð til og sú sló aldeilis í gegn í Kópavogi um síðustu aldamót. Magga hefur leitt mig út í allskonar vitleysu en sennilega er það allra vitlausasta þegar hún sannfærði mig um að það væri sniðugt fyrir okkur tvær að troða upp með heila tónleika á Kaffi Org sem var við Lækjartorg um örskamma stund. Magga með bjöllur hangandi um fótinn á sér, gítar við hönd og ég að reyna að syngja því singekvinden Fifi Klein þverneitaði að taka þátt í þessu ævintýri. Þarna stóðum við tvær fluttum allan katalóginn okkar – heil sjö lög – á meðan einhver ágæt kona í salnum öskraði á okkur að hætta. Við hvert öskur söng ég hærra og Magga stappaði fastar niður fæti. Við kláruðum katalóginn.
Það er óþarfi að segja það, en Kaffi Org opnaði ekki aftur eftir framkomu okkar.
Eins og þið heyrið eru sögurnar af Möggu óteljandi. Hún er endalaus uppspretta gleði, hamingju og óendanlegur gleðigjafi. Veislurnar og partýin hjá henni er óteljandi og það var iðulega þannig að veislugestir voru frá fimm ára upp í áttatíu og fimm – allir skemmtu sér vel og allir voru jafningjar í veislunni hennar Möggu, rétt eins og núna! Skemmtilegustu veislurnar voru þó þegar Ósk frænka Möggu var hérna með okkur. Þá fóru draumarnir af stað, bújörð úti á landi þar sem þær frænkur ætluðu að vera með svín, kýr og kindur og stundum leyfðu þær mér að vera með í þessum bisness. En Ósk hleypti mér aldrei inni í hús … ég átti að vera úti að hugsa um svínin!
Magga eignaðist gullmolann sinn – Esjar á sínum tíma. Og þvílíkur gleðigjafi sem hán hefur verið í hennar lífi frá þeim tíma. Við sjáum það líka núna að uppeldið hennar Möggu hefur ekkert klikkað.
Ég get ekki staðið hér og talað bara um Möggu því stærsta ástin í lífi hennar er klárlega snillingur hún Helga. Þvílík gæfa sem það var að þær náðu saman – eigum við ekki að skála fyrir þeim og Gurrý sem leiddi þessar fallegu sálir saman.
Ég þekki það af eigin raun að það að kynnast sálufélaga á fullorðinsárum er ekki sjálfgefið. Frá fyrsta degi hafa þær Magga og Helga gengið í takt og tekist á við lífið af einstöku æðruleysi og alltaf með bros á vör. Við sem hér erum getum tekið þær okkur til fyrirmyndar.
Það er því með sannri gleði sem ég sendi Helgu og Möggu mín lokaorð í bundnu máli og óska þeim allrar hamingju og fjölmargra dásamlegra ævidaga. Ég bið Helgu um að hlusta vel.
Elsku Magga
Nú ertu hokin, orðin herpt
hanga brjóstin niður á nára.
Hvergi sést í holdið bert
heilladísin 60 ára.
Skál fyrir þér – takk fyrir boðið – til hamingju með daginn þinn elsku hjartans vinkona. Haltu áfram að vera þú.
Ég rakst á þessa uppskrift á vefsíðu Veitingageirans. Set hana hér svo ég gleymi henni ekki.
- 200 gr. saltfiskur
- 60 ml. ólívu olía
- 3 hvítlauksrif vel söxuð
- 70 gr. soðnar kartöflur
- pipar eftir smekk
Aðferð
Sjóðið saltfiskinn í 10 mínútur eða eftir þykkt, bætið kartöflum út í og látið standa í 5 mínútur.
Sigtið vatnið frá, bætið olíu, hvítlauk og pipar út í og stappið vel saman.
Borið fram með rúgbrauði eða bökuðum rófum.
Það hefur sennilega ekki farið fram hjá neinum sem fylgist hafa með íþróttum að úrslitakeppni EM kvenna hefst miðvikudaginn 2. júlí. Ísland leikur fyrsta leikinn í mótinu gegn Finnum og hjá mörgum er spennan orðin ansi mikil. Upptakturinn fyrir mótið hefur verið frábær hjá íslenskum fjölmiðlum, sjónvarpsseríur, upphitunarþættir, hlaðvörp, bókaútgáfa og stanslausar auglýsingar sem tengjast EM hafa dunið á okkur á veraldarvefnum og víðar. Fyrir þetta vil ég þakka, þessi umfjöllun og athygli er ekki sjálfgefin. Það hefur komið glöggt fram í þáttunum Systraslagur, sem sýndir voru á RÚV, að leið knattspyrnu kvenna á Íslandi verið ströng þó hún sé ekki sérlega löng.
Ástæða þess að ég sest við lyklaborðið er að hluta til það að A-landsliðið okkar er enn á ný að stíga á stóra sviðið í úrslitakeppni EM en einnig að það á að þakka þeim sem þakka ber. Allt frá upphafi hef ég fylgst mjög vel með leikjum kvennaboltanum. Ég tel mig þekkja ansi vel söguna sem lýst er í þáttum RÚV um Systraslag. Það er ekki hægt að gera allt og segja frá öllum en einn er sá aðili sem ég tel þó að hafi ekki fengið nægilega athygli og viðurkenningu sem hann á sannarlega skilda. Það er fyrrverandi formaður KSÍ, Eggert Magnússon.
Á þeim árum sem knattspyrnukonur voru að berjast fyrir því að fá stærri sess innan félaganna og KSÍ var Eggert formaður knattspyrnudeildar Vals. Þegar hann tekur síðan við sem formaður KSÍ árið 1989, byrjaði hann á því að taka fjármál sambandsins í gegn og tóku þau stakkaskiptum undir hans stjórn. Smá saman færði hann áherslu og kastljós KSÍ meira og meira í átt að knattspyrnu kvenna. Sagði Eggert gjarnan í ræðu og riti að vaxtarbroddur í íslensku íþróttalífi væri knattspyrna kvenna.
Undir hans stjórn komust málefni kvennalandsliðsins loksins í fastar skorður. Hann fékk vissulega mikið og gott aðhald í gegnum Hagsmunasamtök knattspyrnukvenna (HKK) og á tíðum ansi öfluga gagnrýni á starfshætti innan knattspyrnusambandsins. Slíku tók Eggert jafnan með miklu jafnaðargeði enda taldi hann að deilur og ósætti væri hreyfiafl framfara. „Ef við tökumst ekki á þá hreyfumst við ekki úr stað,“ sagði hann gjarnan.
Mig langar því, við upphaf úrslitakeppi EM 2025, að færa Eggerti Magnússyni, fyrrverandi formanni KSÍ kærar þakkir fyrir hans framlag til knattspyrnu kvenna á Íslandi. Það hefur verið vanmetið hingað til og verður sennilega áfram í sögulegu samhengi. Í mínum huga er það hins vegar ómetanlegt.
Takk Eggert.
Höfundur er fyrrverandi stjórnarkona í KSÍ.
Í dag kvaddi ég samstarfsfélaga minn til ríflega 20 ára, Unnar Stefánsson.
Þegar ég kom til starfa hjá Sambandi íslenskra sveitarfélaga árið 1991 hitti ég Unnar í fyrsta sinn. Hann kom fyrir eins og virðulegur eldri maður (57 ára, fæddur 1934), litlu yngri en foreldrar mínir. Okkur varð fljótt vel til vina, en eins og gengur átti skapkona eins og ég ekki auðvelt með að samþykkja það að þurfa að ljósrita 600 eintök af ræðu formanns sambandsins upp á nýtt því Unnar fann í henni eina stafsetningarvillu. Í kringum fulltrúaráðsfundi og fjármálaráðstefnu, þegar fjölritun var sem mest, höfðum við því vit á því að vera ekki að þvælast mikið fyrir hvort öðru.
Unnar var mikill gleðimaður og fús að taka þátt í öllu því sem yngri starfsmenn tóku sér fyrir hendur. Lengst lifir náttfatapartíið í Edinborg þar sem hann mætti í glæsilegum náttfötum og skemmti sér og okkur konunglega.
Unnar ÁTTI tímaritið Sveitarstjórnarmál með húð og hári, hann var þar einvaldur, tók viðtölin, skrifaði fréttirnar og gaf alltaf út 12 tbl. á ári (þó nokkur síðustu eintökin hafi komið út ári eftir en ártal þeirra gáfu til kynna). Reglulega kom hann til okkar stúlknanna á sambandinu og bar undir okkur litapallettu, hvaða litur ætti að prýða Sveitarstjórnarmál þetta árið? Við völdum og hann valdi eitthvað annað!
Hann var nýjungagjarn og tileinkaði sér tölvutækni eftir fremsta megni. Mér er sagt að hann hafi verið fyrstur á skrifstofu sambandsins til að vera með handfrjálsan síma. Þá var hann að taka viðtal fyrir tímaritið og var orðinn þreyttur að halda símtólinu við eyrað með öxlinni. Hóaði hann þá í Lúðvík samstarfsmann okkar og bað hann um að festa símtólið við höfuðið á sér með límbandi. Þannig tók hann viðtalið og náði að skrá það samtímis á lyklaborðið.
Þrátt fyrir nærri 30 ára aldursmun á okkur Unnari var hann vinur minn. Mér þótti vænt um hann og hann kenndi mér ansi margt, s.s. að vanda mig við hið ritaða mál. Lesa vel yfir stafsetningu og senda ekki frá mér nema vandlega vel yfirlesinn texta. Í amstri dagsins og hraða nútímans hefur þetta stundum verið mér ofraun, en ég reyni.
Takk fyrir samfylgdina kæri Unnar. Innilegar samúðarkveðjur sendi ég Maríu konu hans, börnum og barnabörnum. Genginn er góður maður.
ps. Hér má finna texta sem ég samdi Unnari til heiðurs á 60 ára afmælisdegi hans og finnst mér textinn lýsa ágætlega lífshlaupi hans.
Dollý er farin heim og hefur talað. Það var engin vitleysa frekar en fyrri daginn. Hún segir m.a.:
Það er hins vegar þyngri ára yfir honum Bjarna Benediktssyni, ég sagði þér í fyrr að hann myndi segja af sér á árinu 2024 (sem hann gerði svo sem að einhverju marki þó það hafi ekki verið sem formaður heldur sem forsætisráðherra) en árið 2025 verður klárlega endastöðin hans. Og stundin sú verður í febrúar. Í hans stað mun Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir taka við og hún er svo heppin að vera í stjórnarandstöðu þannig að hún mun fá meira frelsi (er það ekki það sem íhaldið vill – frelsi?) til að móta stefnu flokksins í hinum ýmsu málum sem hafa verið ansi íhaldssöm til þessa. Ég nefni til dæmis ást þeirra á því að styðja við stórfyrirtæki eins og Hval hf. Það verður sögulegur viðskilnaður þar!
Lestu alla spána fyrir árinu 2025.
Við Ella og Dollý sendum okkar bestu jólaóskir og þökkum sérstaklega þeim sem hafa leikið með okkur á árinu 2024. Þið eruð alveg ágæt, hlökkum til að leika okkur meira á árinu 2025.
Viðhorf
Þú segir: Á hverjum degi
styttist tíminn
sem við eigum eftir
Skref fyrir skref
færumst við nær
dauðanum
– en ég þræði dagana
eins og skínandi perlur
upp á óslitinn
silfurþráðinn
Á hverju kvöldi
hvísla ég glöð
út í myrkrið:
Enn hefur líf mitt
lengst um heilan dag.
Vilborg Dagbjartsdóttir (Síðdegi, 2010)
Þá hefur hún Sóley okkar þrætt síðustu perluna upp á silfurþráðinn sinn. Eftir situr stórfjölskyldan og vinafjöld sem sakna og minnast einstakrar konu sem vann alla á sitt band með kærleika og góðmennsku. Sóley var auk þess einstaklega skemmtileg kona, hún kom jafnt fram við alla, unga sem aldna, ríka sem fátæka og hvar sem menn stóðu í ímynduðum virðingarstiga samfélagsins.
Við sem þekktum Sóleyju vorum sérlega heppin að hafa kynnst henni og fengið að fylgja henni um stund. Hjá mörgum var hún fyrst konan hans Guðmundar Oddssonar. En það tók ekki langa viðkynningu þar til við áttuðum okkur á að Guðmundur var mikið fremur maðurinn hennar Sóleyjar. Hún var sú sem hélt föstu taki í silfurþræðina þeirra og saman þræddu þau perlur sína og dætranna upp á órofa bandið. Nú hefur einn þráðurinn í samofnu bandinu þeirra slitnað.
Sóley var meðlimur í tipphópnum Til sigurs sem hittist á hverjum laugardagsmorgni í Smáranum til spjalla og tippa á leiki í enska boltanum. Við viðurkenndum strax að enski boltinn var aukaatriði og megnið af vikulegu gjaldi fór í að efna til árshátíðar hópsins. En við fengum samt einu sinni 12 rétta og kættumst mjög.
Sóley var einnig meðlimur í kvennasveitinni Pigerne sem starfaði innan Breiðabliks á gullaldarárum meistaraflokks kvenna undir síðustu aldamótum og fékk þá mjög svo viðeigandi nafn „Sóley Søde“. Hún spilaði á gítar og var mjög músíkölsk, nokkuð ólíkt flestum öðrum meðlimum bandsins.
Það var þungbært að frétta af andláti Sóleyjar sem hafði barist af einstöku æðruleysi við sjúkdóm sinn síðustu fjögur ár. Tipphópurinn Til sigurs og kvennasveitin Pigerne senda Guðmundi, Stellu, Sigrúnu, Sunnu og fjölskyldum þeirra sínar dýpstu samúðarkveðjur. Minning Sóleyjar mun lifa með okkur öllum um ókomna tíð.
Ingibjörg Hinriksdóttir
Útför Sóleyjar fer fram frá Lindakirkju mánudaginn 16. september 2024 kl. 15:00.
Tipphópurinn á ýmsum tímum
Hér fyrir neðan eru tvö myndbönd þar sem Sóley okkar er auðvitað hrókur alls fagnaðar – ekkert að troða sér fram samt sko!
- 1 stórt brokkolí
- 40 g parmesanostur
- 1 búnt fersk basilika
- 1/2 sítróna, pressaður safi
- 1/2 bolli heslihnetur frá Himneskri Hollustu
- 2 hvítlauksgeirar
- 1/2 bolli extra jómfrúar ólífuolía frá Himneskri Hollustu
- 2 msk vatn
- Sjávarsalt og svartur pipar frá Himneskri Hollustu
Öllu blandað saman í matvinnsluvél.
Smakkað til, ólífuolíu, vatni, salti og pipar bætt við eftir smekk.
Dásamlegt með pasta, salati, á samlokur, kjúklinga- og grænmetisvefjur.
Í dag var ég við útför Sigrúnar Sveinsdóttur, eiginkonu Gulla Júl fyrrum vinnufélaga míns og vinar. Þar sá Guðrún Árný um alla tónlist og hún lék við lok athafnar sérstaklega fallegt lag sem hún samdi við ljóð Hrafnhildar Viðarsdóttur, Þú gafst mér allt. Mig langar að deila lagi og texta með ykkur.
Ef rödd mín hefði vængi, þá flygi hún til þín
og myndi hvísla í eyru þín hve sárt ég sakna þín.
Þú kenndir mér á lífið, þú sýndir mér svo margt
þú huggaðir og verndaðir ef lífið var of hart.
Þú kenndir mér að syngja, þú dansaðir við mig
ef slæmir draumar herjuðu var nóg að faðma þig.
Þú kenndir mér að trúa á mig er sjálfstraustið var lágt
þú faðmaðir og hughreystir þegar ég átti eitthvað bágt.
Þú kenndir mér að syngja, þú dansaðir við mig
ef slæmir dagar herjuðu var nóg að faðma þig.
Þú gafst mér allt sem þurfti til að lukkan væri mín
það eina sem ég lærði ekki er að lifa án þín.
Ekkert líf er öðru æðra.
Allra bíða sömu lok.
Það er mikilvægt að þiggja
gjafir bæði og dáð,
góðra manna vönduð ráð.
(Stefán Hilmarsson)
Þá er hann Gulli málari farinn á vit Ásu sinnar. Gulla finnst mér ég hafi þekkt alla tíð. Hann var jú pabbi hennar Ástu B. vinkonu minnar og Óskars bróður hennar. Gulli bjó samt ekki með þeim systkinum á Álfhólsveginum þar sem við Ásta og Óskar vorum nágrannar. Hann var engu að síður alltaf nálægur. Mætti á alla fótboltaleiki sem Ásta spilaði og háa röddin hans fór ekki framhjá neinum sem fylgdist með.
Gulli var gull af manni, og var mér alltaf góður, fyrir það er ég þakklát. Hann velti sér ekki upp úr jarðneskum auði en hann var gjafmildur og hjartahlýju átti hann í ótöldu magni. Hjá Gulla mætti manni breiðasta bros sem fyrirfinnst í veröldinni. Bros sem börnin hans bæði erfðu og hafa gengið niður til þeirra niðja.
Gulli fór ekki alltaf vel með sig, vann mikið og var ósérhlífinn. Hann fékk sykursýki sem hafði af honum báða fætur við hné og sýkin var farin að ganga ansi nærri sjón hans undir það síðasta. Þá var gott að njóta aðstoðar og umhyggju frá Ásu, Ástu og Óskari.
Með söknuði og virðingu kveð ég Gulla málara. Börnum hans, stjúpbörnum, barnabörnum og öðrum ættingjum og vinum sendi ég innilegar samúðarkveðjur.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn)