Category Archives: Kópavogur

Í minningu vinar – Friðjón Fannar Hermannsson

Í hverfulleika lífsins, hvergi finn ég skjól
hamingjan er ekki öllum gefin.
Því hugsa ég um ljósið er leggst ég í mitt ból
hvort lýsi það að morgni, þar er efinn.

Í dag fékk ég fréttir af óvæntu fráfalli vinar míns Friðjóns Fannars Hermannssonar. Hann var einn af strákunum mínum í Ekkó. Fjörmikill drengur, stuttur í annan endann en þeir voru svo sem fleiri þannig í þessum hópi. Hjálpsamur var hann og duglegur, enda skáti og félagsmálatröll hið mesta. Strax þarna, þegar hann er 13-15 ára gamall var ljóst að hann yrði, er hann yxi úr grasi, drengur góður eins og sagt er í Íslendingasögunum.

Friðjón var alltaf kankvís við gamla leiðbeinandann sinn úr Ekkó og Þinghól. Við hittumst gjarnan á vellinum, eitilharðir Blikar bæði tvö, og þó það liðu mánuðir og jafnvel ár var alltaf stutt í brosið, knúsið og krafturinn sá sami og í Ekkó forðum.

Friðjón er einn þeirra sem skilur eftir sig margar góðar og ljúfar minningar. Hans verður sárt saknað.

Ertu sátt? Segðu frá Dollý á þinni síðu

Var Valdi galdramaður?

ValdiValdi gamli vallarvörður var í hugum margra okkar krakkanna sem stunduðum það að hanga á Vallargerðisvelli galdramaður. Hann kunni allt og gat allt, og hann var strangur – en samt bara mátulega. Við reyndum auðvitað, eins og krakka er von, að ganga aðeins lengra en hann leyfði, en mörkin voru skýr í hans huga og yfir þau fór maður bara einu sinni.

Valdi var handlaginn, gerði við net og galdraði blöðrur úr boltum og átti alltaf til bót þannig að hægt var að sparka í boltann aftur. Hann hélt úti nokkrum kynslóðum knattspyrnufólks í Kópavogi sem dáðu hann og dýrkuðu og báru fyrir honum óttablandna virðingu. Auðvitað án hans vitundar.

Á mínu heimili var alltaf talað um Valda fisksala, en hann rak fiskbúð í húsi KRON á Álfhólsvegi 32, en á þeirri góðu götu var ég alin upp og Valdi bjó þar líka. En ég kynnist þó ekki Valda fyrr en hann var orðinn vallarvörður og í mínum huga og langsamlega flestra jafningja minna var hann þekktur sem Valdi vallarvörður.

Ég sagði í upphafi að Valdi hafi í hugum okkar krakkanna verið galdramaður. Ég er nokkuð viss um að hann væri stoltur af þeirri nafngift. Hann var alinn upp meðal galdramanna á Ströndum, nánar tiltekið á Látrum í Aðalvík en þaðan flutti hann til Reykjavíkur árið 1946 en ári seinna flutti hann ásamt Rósu konu sinni í sumarbústað í Kópavogi og byggði sér og sístækkandi fjölskyldu sinni reisulegt hús við Álfhólsveg. Í bænum okkar bjó hann alla tíð síðan.

Hann var Kópavogsbúi með stóru K-i og barðist einarðlega fyrir öllum þeim sem minna máttu sín. Sigurjón sonur Valda orðar þetta vel þegar hann segir í minningargrein um föður sinn: “Að mörgu leyti var karl faðir minn einstakur maður sem alltaf vildi gefa af sér og gleðja þá sem í kringum hann voru. Hann var þó einnig nokkur bardagamaður og þoldi illa óréttlæti sem aðrir urðu fyrir.

Knattspyrnustúlkur úr Kópavogi nutu baráttumannsins svo sannarlega og hann, að öðrum ólöstuðum er sá sem lagði grunninn að því veldi sem Breiðablik varð og er í knattspyrnu kvenna á Íslandi. Hann stóð til að mynda fyrir fyrsta opinbera knattspyrnuleik stúlkna í Kópavogi þegar Austur- og Vesturbær öttu kappi árið 1967. Hann kom á fót skólamóti grunnskólabarna í knattspyrnu árið 1969 og lagði á það þunga áherslu að keppt yrði bæði í stúlkna og piltaflokki. Þessum mótum hélt hann, ásamt nokkrum fleirum góðum mönnum, úti í um 20 ár og til marks um umfangið má nefna að árið 1985 voru þátttakendur 406 og í blaðagrein um mótið er sérstaklega til þess tekið að helmingur iðkenda hafi verið stúlkur og helmingur drengir.

Valdi var eitilharður Bliki og hann varð virkur í félagsstarfinu fljótlega eftir stofnfund félagsins árið 1950. Þrjátíu og þremur árum síðar, árið 1983, hringir hann í DV og er greinilega mikið niðri fyrir. Þá hafði knattspyrnuþjálfari, sem ráðinn hafði verið til Breiðabliks, að hans sögn: “eyðilagt mikið uppbyggingarstarf í knattspyrnu sem hefur átt sér stað hér undanfarin ár” og hér æfðu aðkomumenn með liðinu á sama tíma og leikmenn sem fæddir eru í Breiðabliki eru á förum eða eru að hætta. Valdi lauk reiðilestri sínum með því að spyrja: “Hvað er orðið af öllum þeim strákum sem hafa haldið merki Breiðabliks á lofti? Fá þeir ekki tækifæri að spreyta sig vegna þess að aðkomumenn eru byrjaðir að ráða hér ríkjum?

Þarna talaði baráttumaðurinn, sá sem vildi að menn uppskeri eins og þeir sá.

Já Valdi var ekkert að skafa utan af hlutunum. Hann var baráttumaður af gamla skólanum og mátti ekki sjá óréttlæti nokkurs staðar. Á árunum frá 1980 og langt fram á tíunda áratug síðustu aldar átti knattspyrna kvenna verulega undir högg að sækja. Stöðugt fleiri stúlkur sóttu knattspyrnuæfingar á sama tíma og “kerfið” var ekki alltaf tilbúið til að taka á móti stelpunum. En Valdi gamli vallarvörður var sannarlega haukur í þeirra horni. Hann barðist mjög hart fyrir framþróun mótahalds fyrir stelpurnar á ársþingum KSÍ og lét til sín taka á opinberum vettvangi vegna þess.

Árið 1989 skrifar hann í blöðin og leggur fram tillögu á ársþing KSÍ þar sem hann leggur til breytingar á keppnisfyrirkomulagi í yngri flokkum kvenna þannig að leiktími 2. og 3. flokks verði lengri og að 3. flokkur spili á stórum velli. Hann segir m.a.: “Það nær ekki nokkurri átt að 12-14 ára stúlkur séu að spila á litlum völlum eins og 5. og 6. flokkur pilta gerir. Þær eru einfaldlega of stórar fyrir slíkt … Auk þess gengur ekki að Íslandsmótið hjá þeim standi yfir eina helgi og sé síðan úrslitakeppni

Nokkrum vikum síðar dregur hann aftur fram blað og penna og ítrekar kröfur um breytingar á fyrirkomulagi yngri flokka kvenna. Framsýni hans var viðbrugðið því hann lagði til í tillögum sínum að komið yrði á fót 4. og 5. flokkur kvenna. Honum varð að ósk sinni fyrir 4. flokk en Íslandsmót í 5. flokki stúlkna var fyrst haldið árið 2005, en það hét Hnátumót áður.

Valdi lagði línurnar fyrir mig og margar fleiri sem um árabil börðust fyrir framgangi kvenna í knattspyrnu. Hann kenndi okkur að þola ekki órétt, hann leiddi baráttuna og gafst ekki upp. Það gerðum við ekki heldur og orðin hans um stelpur í fótbolta þyrftu að eiga það takmark að komast í landsliðið varð leiðarljós svo ótal margra stúlkna í Breiðabliki. Valdi sagði árið 1989 þegar ekkert var kvennalandsliðið en lofað hafði verið að endurvekja stúlknalandslið:

Knattspyrna kvenna er staðreynd og komin til að vera. Stúlknalandslið er gott og gilt en landslið er efsta þrepið. Landslið er takmark sem stúlkur eiga að geta stefnt að til jafns við pilta.

Í huga ungrar stúlku af Álfhólsveginum var Valdi galdramaður. Hann gat allt og hjá honum áttum við krakkarnir alltaf skjól. Seinna í huga ungrar konu af Álfhólsveginum var Valdi galdramaður. Hann sneiddi niður appelsínur í kílóavís, hellti uppá te og kaffi og bakaði dásamlegar jólakökur og hann gat lagað allt sem afvega fór, hvort sem það var í stórum vélum eða nosturslegur saumur sem þurfti að laga á bolta eða klæði.

Valdi var galdramaður og ég er ekki frá því að hann var einn þeirra sem lagði til sprek í bálið sem brann í mér fyrir knattspyrnu kvenna í Kópavogi og á Íslandi. Hann lagði línurnar, markaði sporin og sjálf var ég bara sporgöngukona, þakklát fyrir að hafa kynnst Valda vini mínum vallarverði.

Þau voru nokkur, eldra fólkið, sem við sem þá vorum yngri fylgdumst með og horfðum upp til á leikjum, Hulda P fór þar fremst í flokki ásamt, Þórhalli manni sínum, Diddi hennar Helgu Kristjáns og svo Konni gamli sem var lengur en elstu menn muna liðsstjóri meistaraflokks karla. Þau mættu öll á kvennaleikina líka og létu vel í sér heyra. Helga er sú eina þessara sem hér eru upptalin sem enn mætir á völlinn holdi klædd, en ég er sannfærð um að þau hin eru hér með okkur því þetta var staðurinn þeirra. Helga orðaði það líka svo vel hvernig manni leið þegar fregnin um andlát Valda barst okkur. Hún segir að hún hafi verið „stödd á Kópavogsvelli að horfa á leik. Leikurinn varð á andartaki að aukaatriði. Völlurinn varð að stærðar minnismerki um Valda um leið og hann vakti ljúfsárar minningar um löngu liðin töp og sæta sigra sem við upplifðum saman. Augu mín hvörfluðu að staðnum þar sem skódinn hans stóð jafnan á leikjum Breiðabliks þannig að kona hans Rósa, sem er fötluð, gæti horft á.“ Sá staður er hér við suðaustur hluta stúkunnar.

Kópavogur og Breiðablik eru ríkari fyrir það lán að Valdi flutti í sumarbústað í Kópavogi árið 1947.

 

 

 

 

Ertu sátt? Segðu frá Dollý á þinni síðu

Stelpum bannað að spila í takkaskóm á grasi

„Stelpum var bannað að spila á takkaskóm á grasi.“ – Kópavogsblaðið

Ingibjörg Hinriksdóttir.

Ingibjörg Hinriksdóttir er ein þeirra sem hvað ákafast hafa rutt brautina fyrir knattspyrnu kvenna hjá Breiðabliki.

Kópavogur er vagga knattspyrnu kvenna á landinu og Ingibjörg Hinriksdóttir er ein þeirra sem hvað ákafast hafa rutt brautina hjá Breiðabliki. Sjálf vill hún þó gera sem minnst úr því. „Brautryðjandinn er eiginlega Valdi gamli vallarvörður á Vallargerðisvelli sem árið 1969 vildi að stelpur í Kópavogi fengu að æfa fótbolta. Synir hans; Valdimar, Brynjar og Sigurjón fengu að æfa og leika knattspyrnu en dætur hans; Rósa og Kristín Silvía sátu eftir. Þær vildu líka spila fótbolta og Valdi hleypti þeim út á völlinn.

Valdimar Kristinn Valdimarsson, heitinn, eða Valdi vallarvörður eins og hann var oftast nefndur er lengst til vinstri á þessari mynd ásamt stúlkum í einum af fyrstu árgöngum í yngri flokka starfi Breiðabliks í knattspyrnu kvenna. Goðsögnin Haraldur Erlendsson er lengst til hægri.

Valdimar Kristinn Valdimarsson, heitinn, eða Valdi vallarvörður eins og hann var oftast nefndur, er lengst til vinstri á þessari mynd ásamt stúlkum í einum af fyrstu árgöngum í yngri flokka starfi Breiðabliks í knattspyrnu kvenna. Goðsögnin Haraldur Erlendsson er lengst til hægri. Mynd úr safni Breiðabliks.

Sjálf var ég í austurbænum og tók þátt í að stofna ÍK árið 1976 með pabba mínum, Hinriki Lárussyni, og fleirum. Hann hefur aldrei verið sérlegur aðdáandi Breiðabliks og vildi frekar að ég léki mér í fótbolta á skólalóðinni eða með strákunum í ÍK. Þar vorum við nokkrar eins og Magga Sig og einhverjar fleiri og seinna komu til liðs við okkur leikmenn eins og systurnar, Þóra og Ásthildur Helgadætur, sem varla stóðu út úr hnefa á þessum tíma.“

Fyrsta Gull- og silfurmótið
Ég hafði farið á nokkrar æfingar hjá Breiðabliki, gat náttúrulega ekki mikið svo ég tók dómaraprófið árið 1982. Örfáum árum siðar efndu þeir Sigurður Steinþórsson og Sveinn Skúlason til æfingamóts fyrir ungar stúlkur, sem þeir nefndu Gull-og silfurmótið, í höfuðið á verslun Sigurðar, Gull- og silfur. Dætur þeirra fengu nefnilega ekki að fara á nein æfingamót á meðan jafnaldrar þeirra og bekkjarbræður fóru á Pollamót í Vestmannaeyjum. Svona þróast þetta. En þetta voru auðvitað aðrir tímar. Á þessu fyrsta móti var bara einn flokkur sem keppti og aðeins fjögur eða fimm lið. Allur ágóði af fyrstu mótunum fór í að senda Blikastelpur í viku æfingaferð til Laugavatns. Síðar tók knattspyrnudeild Breiðabliks yfir þetta mót og ágóðinn dreifðist í allt yngri flokka starfið. Mótið, sem núna heitir Símamótið, er gríðarlega umfangsmikið batterí í dag.“

Breiðablik árið 1972

Breiðablik alltaf barist fyrir jafnrétti
Hvers vegna náði knattspyrna kvenna að festa svona djúpar rætur í Kópavogi?
„Það tel ég að megi meðal annars rekja til þess að Gull- og silfurmótið, sem við köllum Símamótið í dag, náði mjög fljótt að festa sig í sessi auk þess sem fyrsti gullaldartími Breiðabliks var einmitt á þessum árum. Þær urðu Íslandsmeistarar 1977, ´79, ´80, ´81, ´83 og ´90 og unnu tvöfalt ´81, ´82 og ´83. Það hafði gríðarlega mikið að segja. Breiðablik var, að ég tel, fyrsta félagið til að bjóða upp á yngri flokka þjálfun í knattspyrnu kvenna og er nú með alveg niður í 8. flokk. Áður voru bara tveir flokkar sem æfðu; meistaraflokkur og „yngri.“ Breiðablik hefur alltaf staðið sterkt við bakið á rétti stelpna til að iðka knattspyrnu og barist fyrir jafnrétti. Stelpum var til dæmis bannað að spila á takkaskóm á grasi undir lok síðustu aldar, vegna þess að vallarstjórar, sem margir hverjir eru einstaklega sérlundaðir menn, töldu að þær skemmdu það meira en strákarnir. Að hugsa sér, einföld eðlisfræði um hraða, þyngd og fallþunga er fljót að afsanna slíkar kreddur! En svona var þetta. Það hefur kostað blóð, svita og tár að breyta viðhorfum en sem betur fer er staðan gjörbreytt núna.“

Hvernig voru fyrstu gull- og silfurmótin?
„Mótið var fyrst á Smárahvammsvelli og óx út frá því. Það var rosalega gaman. Ég fyllti bílinn minn af Tommahamborgurum, sem var nú aðallinn þá, eftir keppnisdaginn og mætti með á kvöldvöku í Digranesinu. Linda P, alheimsfegurðardrottning, afhenti verðlaun og Maggi Scheving sýndi þrekæfingar. Þetta var sko ekkert slor,“ segir Ingibjörg og brosir. „Það er margs að minnast og flestar bestu knattspyrnukonur landsins hafa stigið fyrstu skrefin sín á mótinu okkar hér í Kópavogsdalnum. Ég man sérstaklega eftir hvað flest lið voru skíthrædd að mæta ÍBV, hérna um árið. Þær voru þá ekki eiginlega að fara að spila gegn ÍBV heldur miklu frekar gegn Margréti Láru sem þær réðu ekkert við. Auk hennar má nefna og Þóru Helgadóttur, Katrínu Jónsdóttir, Ásthildi, Möggu Óla, Söru Björk og margar fleiri. Þær léku allar hér á mótinu. Það jákvæaðasta í þessu er að hér er uppeldisstöð knattspyrnu kvenna á Íslandi og mun vera um ókomna tíð. Símamótið er „fyrst og fremst.“ Fyrsta mót sinnar tegundar og langfremst á landinu. Mótið hefur fest sig svo í sessi að hér mæta fyrrum leikmenn á mótinu með dætur sínar og hafa jafnvel mætt hér í mörg herrans ár, sem leikmenn, þjálfarar og nú mæður. Hér mætast kynslóðirnar og það er svo merkilegt að það er alltaf sólskin þegar þetta mót fer fram. Ég man eftir nokkrum mótum þar sem sólin skein frá fimmtudegi en uppúr klukkan þrjú á sunnudegi fór að rigna en það var bara til að vökva vellina,“ segir Ingibjörg Hinriksdóttir.

Þessi grein birtist í Kópavogsblaðinu 16. júlí 2014.

 

„Stelpum var bannað að spila á takkaskóm á grasi.“

Ertu sátt? Segðu frá Dollý á þinni síðu

Að afloknum kosningum

Sveitarstjórnarkosningar fyrir kjörtímabilið 2014-2018 fóru fram í gær. Eins og gefur að skilja voru úrslitin á alla vegu, sumir voru ánægðir, aðrir ekki og allir hafa skoðun á niðurstöðunum. Sjálf hefði ég viljað sjá betri niðurstöðu, sérstaklega í Kópavogi. Mitt fólk í Samflylkingunni tapaði manni og meirihlutaflokkarnir, Framsókn og Sjálfstæðisflokkur
héldu velli og Kópavogslistinn rann inní íhaldið.

Aðal niðurstaða kosninganna er þó sú staðreynd að aldrei áður hafa jafn fáir nýtt atkvæðisrétt sinn. Það er áhyggjuefni í sjálfu sér en ástæðan er þó fyrirliggjandi.

Áherslur flokkanna eru alltof líkar. Ef einn boðaði aukin útgjöld í íþróttastyrki, gerðu hinir flokkarnir það líka. Ef einhver vildi bæta þjónustu við aldraða sögðu hinir flokkarnir að þeir vildu líka gera það. Í raun var sama og ekkert sem skildi að þau 8 framboð sem komu fram í Kópavogi, nema fólkið.

Ungt fólk, sem er vant því að geta gert alla skapaða hluti í gegnum tölvu, nennti ekki að mæta á kjörstað. Þeim finnst það tímasóun. Enda hefur margt af ungu fólki ekki áhuga á að kynna sér stefnumál flokkanna, hvað þá meira. Niðurstaðan er sú að unga fólkið vill láta hugsa fyrir sig, að gera það sjálfur er of mikil áreynsla.

Þeir eldri, sem eru á kafi í stjórnmálunum, verða að fara að hugsa út fyrir boxið. Ná til grasrótarinnar og komast út úr þeirri sápukúlu sem menn eru í. Fyrst og síðast þurfa menn þó að fara að tala mannamál, tala þannig að menn skilji hvað um er rætt og hætti þessu endalausa blaðri um ekki neitt. Stjórnmálamenn eiga það nefnilega til að telja sig vera í Frúnni í Hamborg, þar sem ekki má segja já, nei, svart eða hvítt. Menn verða að fara að girða sig í brók og taka afstöðu. Það gerði frúin í Framsóknarflokknum og uppskar tvo
borgarfulltrúa þrátt fyrir að hávær minnihluti gerði allt sem hægt var til að sverta hana og mannorð hennar og skoðanir. Þær trakteringar duga ekki lengur.

Stjórnmálamenn þurfa að koma sér uppúr hjólförunum!

Ertu sátt? Segðu frá Dollý á þinni síðu

Af hverju á ég að kjósa á laugardag?

xs-samfylkingin-300x300Það vita það allir að ég er mikill jafnaðarmaður og hef verið lengi. Stundum hef ég reynt að hafa áhrif á vini mína og fjölskyldu og reynt að sannfæra þau um að mín skoðun í stjórnmálum sé sú sem er skynsamlegust. Ég fór í framboð, var varabæjarfulltrúi í 4 ár, og hef sinnt ýmsum samfélagslegum verkefnum fyrir Samfylkinguna (áður Alþýðuflokkinn) á mínum 50 árum.

Það eru margir sem hafa mikla og djúpa sannfæringu fyrir stjórnmálum, en því miður virðist þeim þó fara fækkandi. Persónulega er ég ekki hissa á því. Stjórnmál hafa á síðustu árum þróast út í það að vera einn risastór skítapollur þar sem allt er leyfilegt. Menn komast upp með að ljúga, segja eitt í dag og annað á morgun, hafa þá skoðun sem er vinsælust á hverjum tíma og villa um fyrir kjósendum, ekki aðeins fyrir kosningar heldur alltaf! Já alltaf!

Continue reading Af hverju á ég að kjósa á laugardag?

Ertu sátt? Segðu frá Dollý á þinni síðu

30 ára stúdent

1983
Útskriftarárgangur 1983, 30 árum síðar. Einstaklega fallegur hópur, gáfaður og svona líka bráðskemmtilegur.

 

Í formála Fagurskinnu sem gefin var út 1983 segir svo: „Ekki er nema eðlilegt að fjögur mikilvæg þroskaár í lífi ungs fólks skilji mikið eftir. Ótal mörg atvik verða minnisstæð, bæði brosleg og alvarleg og svona rit kemur aldrei til með að gefa nokkra heildarmynd og varla hugmynd um hvernig samband fólks er og andrumsloft innan veggja skólans.“

Þessi orð eiga sér svo sannarlega stað í raunveruleikanum. Þessi fjögur ár sem við eyddum innan veggja, ekki þessa húss, heldur hússins hér örlítið vestar í götunni eru sannarlega minnisstæð og við öll getum sjálfsagt rifjað upp bæði brosleg og alvarleg atvik sem áttu sér stað á námstíma okkar.

Continue reading 30 ára stúdent

Ertu sátt? Segðu frá Dollý á þinni síðu

Atvinnumálin í öndvegi

Atvinnumálin í öndvegi Bæjaryfirvöld í Kópavogi þurfa nú þegar, að mati Ingibjargar Hinriksdóttur, að koma upp miðstöð fyrir atvinnulausa. “ATVINNULEYSI er minnst í Kópavogi af stóru sveitarfélögunum,” sagði Gunnar Birgisson, formaður bæjarráðs Kópavogs, á opnum framboðsfundi í Þinghólsskóla 16. maí sl. Með þessum orðum er hann sennilega að vísa til þess að mikið hafi verið gert í atvinnumálum í Kópavogi á síðasta kjörtímabili. En er það svo?

Continue reading Atvinnumálin í öndvegi

Ertu sátt? Segðu frá Dollý á þinni síðu

“Svefnbærinn” Kópavogur

“Svefnbærinn” Kópavogur?

Við Kópavogsbúar höfum löngum mátt sætta okkur við það að bærinn okkar hefur verið kallaður “svefnbær”, og að íbúar hans sækja flesta sína þjónustu og starfsemi út fyrir bæinn. Þannig hafa þeir talað sem ekki þekkja, en við sem hér búum vitum að Kópavogur er bær sem er fullur af lífi. Meðal þeirra sem hafa lagt sitt af mörkum við það að móta þennan bæ er Rannveig Guðmundsdóttir, félagsmálaráðherra.

Continue reading “Svefnbærinn” Kópavogur

Ertu sátt? Segðu frá Dollý á þinni síðu

Virðingar er þörf

KÓPAVOGUR hefur vaxið gríðarlega á síðustu tveimur áratugum og stöðugt fleiri kynnast því að hér er gott að búa. Hér býr stórhuga fólk sem lagt hefur mikið að veði til að byggja sér framtíðarheimili. Íþróttamannvirki, grunnskólar, leikskólar, götur, vegir og hringtorg, já mörg hringtorg, hafa sprottið upp innan bæjarmarkanna.En það er ekki nóg að byggja. Núverandi meirihluti í bæjarstjórn Kópavogs hefur ekki staðið sig sem skyldi í þjónustu við íbúa. Í Kópavogi er skortur á dagvistunarúrræðum, í Kópavogi er skortur á þjónusturýmum fyrir aldraða, í Kópavogi er skortur á þjónustu við öryrkja. Það er ekki nóg að slá sig til riddara með tekjuafgangi sem ekki á sér fordæmi, sveitarfélagið á ekki að reka eins og stórgróðafyrirtæki. Vitaskuld þarf að sýna hagkvæmni í rekstri en það á ekki að vera á kostnað þjónustunnar við þá sem byggja þennan bæ.
Continue reading Virðingar er þörf
Ertu sátt? Segðu frá Dollý á þinni síðu

Siðferðisþrek þingmannsins

ALÞINGISMAÐURINN Jón Gunnarsson stakk niður penna í málgagni Sjálfstæðisflokksins í Kópavogi, Vogum, sem dreift var fyrir skömmu. Ber hann þar mikið lof á bæjarstjórann í Kópavogi fyrir það að hafa „sýnt mikið siðferðisþrek“ í lífeyrissjóðsmálinu svokallaða. Að vísu segir alþingismaðurinn að vissulega hafi bæjarstjórinn„farið á svig við lög“ í störfum sínum sem formaður lífeyrissjóðsins, en það skín í gegnum grein hans að hinn siðferðislegi styrkur bæjarstjórans hafi hreinlega borið hann ofurliði og hann sagt af sér þess vegna.Jón Gunnarsson, sá hinn sami og skrifar í Voga um siðferðisþrek bæjarstjórans í Kópavogi, situr á Alþingi Íslendinga en starfsmenn þeirrar stofnunar hafa m.a. þann starfa að setja þjóðinni lög sem ætlast er til að almenningur fylgi og fari eftir. Það að fara á svig við lög er ekki léttvægt atriði og það ber að mínu viti engan vott um siðferðisþrek að víkja sæti þegar grunur leikur á að formaður stjórnar opinberrar stofnunar hafi „gerst brotlegur við lög“. Continue reading Siðferðisþrek þingmannsins
Ertu sátt? Segðu frá Dollý á þinni síðu